Вярнуўшыся з жодзінскага санаторыя асабліва закрытага (закратнага) тыпу «Турма № 8» і дыхаючы паветрам адноснай свабоды ўжо два дні, патроху сасьпеў для справаздачкі пра тое-сеё.
Вечарам 6-га ліпеня я, як і многія іншыя добрыя людзі, хоць і безь вялікага энтузіязму, але ўсё-ткі выбраўся ў горад (да універмага «Беларусь») паўдзельнічаць ва "ўсерэспубліканскім фэстывалі нецэнзурнай лаянкі і размахваньня рукамі".
Ня ведаю за якія заслугі мне выпаў такі падарунак ад космасу, але пасьля 2006 году — сваіх першых адседак — у мяне сфармавалася своеасаблівая "аўра недатыкальнасьці", то бок колькі я не ўдзельнічаў у падобных фестывалях, зацікаўленыя асобы не ўважалі ні разу мяне за ўдзельніка. Так яно і атрымалася і на гэты раз.
Ня гледзечы на тое, што я праяўляў там умераную актыўнасьць: блукаў па мясцовасьці і размаўляў з патэнцыйнымі ўдзельнікамі напярэдадні, пляскаў ў далоні, гучна зьвяртаў увагу міліцыянтаў у форме на беспрэдзел, што рабіўся падчас затрыманьняў, і нават квола і безвынікова паспрабаваў вырваць чалавека з лапаў нявызначыных асобаў у цывільным, якія цягнулі бедалагу ў жоўтую маршрутку з гарадзенскімі нумарамі, — тыя самыя міліцыянты ў форме амаль што ветліва папрасілі адыйсьці куды падалей, што я ня зь першага разу, але выканаў. І адразу ж патэлефанаў сябрам, каб распавесьці за свой удзячны лёс і за няўдзячны лёс другіх людзей.
А потым... потым асабістая (не палітычная — sic!) сытуацыя склалася так, што мне прыйшлося рэалізаваць ідэю чаргі ў аўтазак, дарма, што ў той чарзе я быў адзін і тое быў не аўтазак, а рэйсавы аўтобус. (Пасьля такой навіны ўчора мае сябры хацелі мяне забіць) А "аўра недатыкальнасьці" працягвала працаваць — я пасьпеў адказаць на тэлефанаваньне ад
reaktivny_puz і сказаць, што еду вось у РАУС, а пасьля гэтага, на палове шляху, бравыя праваахоўнікі захацелі мяне высадзіць (талончык я і праўда не прабіваў), папрасілі кіроўцу спыніць, падцягнулі да выхаду і ўчатырох спрабавалі выпіхнуць, але пасьля майго хвіліннага ці дзьвуххвіліннага супраціву зьнянацку перадумалі. Да Завадзкога РАУС я пад'ехаў ужо ў статусе затрыманага па артыкулу 17.1 КоАП (па таму ж самаму, у тым жа месцы, у той жа час, што і астатнія) (Пасьля гэтых падрабязнасьцяў мае сябры ўчора яшчэ мацней захацелі мяне забіць). Як ёсьць, так ёсьць.
Дапішу скаргу ў пракуратуру і працягну свой расповед, каму цікава. Заўтра напэўна.
P.S. Аўтобус, вядома ж, быў тым самым аўтобусам, "куда милиция доставляла задержанных", хто не зразумеў.